:::T h e - A i y :::

(91) วุ่นวายปกติ

theaiy — Fri, 15 Oct 2010 08:45:26 +0000

คุมสอบ .. กิจกรรมพักผ่อนในช่วงงานเยอะและถี่ของเดือนตุลาคม

ช่วงปลายเทอมหนึ่งขึ้นเทอมสอง ช่วงปลายฝนต้นหนาว ช่วงเวลานี้

อะไร..อะไร มันก็ต้องการการเสร็จสมบูรณ์ก่อนก้าวข้ามสู่วาระใหม่

ทุกอย่างสลับสับเปลี่ยนในกรอบที่นิ่งเฉย ทุกอย่างยังวุ่นวายเพิ่มขึ้น

และทุกอย่างต้องดำเนินต่อ ความวุ่นวายกลายเเป็นวุ่นวายแบบปกติ

(90) ว่าด้วยการเขียน

theaiy — Wed, 30 Jun 2010 18:52:38 +0000

การเขียน .. เคยเป็นการกลั่นวิธีคิดในสมองที่ดีที่สุดของกู

อย่างน้อยหลายอย่างมีโอกาสตกผลึก ในขณะกำลังเขียน

แต่ระยะหลังเนี้ย กูถอยห่างการเขียนแบบยาว ไม่มีโอกาส

แต่ไม่ใช่ว่าไม่ได้เขียน กูเขียนบ่อยขึ้นแต่สั้นลงเรื่อย ๆ

หลังจากการอิงชีวิต..สู่สังคมออนไลน์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

มันมีหลายช่องทางเหลือเกินให้กูได้ถ่ายทอดหลายอย่าง

และไม่ใช่แค่กู คนรอบๆ ตัวกูก็ต่างผลัดกันมาแลกเปลี่ยน

มันถี่ มันบ่อย จนกูไม่รู้สึกห่างการเขียน การคิดเรื่องต่างๆ

แต่เรื่องต่างๆ มาไว ไปไว จนตัวกูด้อยโอกาสในการคิดจบ

วิธีคิดเริ่มมีปัญหา กูเฃยคิดว่ากูต้องมาพึ่่งเสปซอีกระลอก

เห็น blog เก่าๆ แล้วอิจฉาช่วงชีวิตนั้นๆ ที่ได้คิดเยอะมาก

ทุกวันนี้เขียน comment ต่างๆ ก็แซวไปเรื่อย ต้องเริ่มใหม่

ค่อยๆขีด ค่อยเขียน ให้อะไรมันกลับคืนแก่นสมองให้จงได้

(89) คนพิเศษ

theaiy — Fri, 11 Jun 2010 18:17:47 +0000

ถ้าเราไม่ได้รับมอบความเป็นคนพิเศษในฐานะคนที่เขารัก

ถ้ามันเป็นคนละเรื่องกันเลย ระหว่างความฝันกับความจริง

เป็นเวลาอย่างน้อยก็ 20 เดือนที่ต้องทนเป็นคนพิเศษ ให้เขากีดออกจากชีวิตและสังคม ทุกช่องทางบนโลกความเป็นจริง และโลกเสมือน การพูดคุยมันเหลือเท่าที่จำเป็น อยู่ๆมันก็แปรเปลี่ยน .. จบตรงคำว่า "มึงเวิ่นเว้อเกินไป" ทุกอย่างมันดูตรงข้ามกับสิ่งที่ดีที่สุดที่กูเลือกจดจำเรื่องระหว่างเรา ที่แปลกคือทำมันกูยังหวนมาคิดเรื่อยๆ ให้มันต้องเจ็บ ต้องปวด เมื่อไหร่จะจบที่ใจตัวเองได้สักที T T

(88) คนลวง

theaiy — Sun, 20 Dec 2009 21:06:43 +0000

คำจริงกับคำโกหกมันคงไม่ใช่สิ่งตรงข้ามกัน เพรามันไม่ได้มีแค่สองสิ่งในแต่ละสถานการณ์

บางคนเชื่อว่่าความจริงสูงสุดต้องมีหนึ่งเดียว ทั้งๆที่มีความเชื่อ ความคิดเห็นร้อยแปดพันอย่างต่างกันไป

ยิ่งโตขึ้น…โลกยิ่งบีบตัวเองให้แคบลงจนคนจะล้นโลก คนสื่อสารมีช่องทางสื่อสารที่มากขึ้น และรวดเร็ว

แทนที่เรื่องต่างๆ จะง่ายขึ้น ตรงข้ามมันแตกประเด็นต่อยอด แทบไม่สามารถยึดมั่นเชื่อถือเรื่องราวใดได้

ด้วยสภาพแวดล้อมที่ทุกอย่างพร้อมจะเป็นจริงและเป็นเท็จในเวลาเดียวกัน มันอาจไม่เหลือความจริงแล้ว

เหลือเพียง "ความเชื่อว่าจริง" สิ่งที่ทำให้เชื่อว่าจริง มีทั้งความน่าเชื่อถือ และที่ร้ายที่สุดคือความไว้วางใจ

มันคงแย่ไม่น้อยที่คนใกล้ตัวมาเป่าคำลวง แต่มันคงแย่สำหรับคนเริ่มสร้างเรื่องมากกว่า เพราะตราบใดที่

เขาหรือเธอ ยังปรารถนาให้มีคน เชื่อว่าจริง มันก็ต้องมีการเล่นละครตบตาตัวเองและคนรอบตัวตลอดมา

และถ้าเขาหรือเธอหลอกทุกคน คนที่ถูกหลอกมากที่สุดน่าจะเป็นตัวของเขาหรือเธอนั่นเอง เพราะท้ายที่

สุด มันจะไม่เหลือความจริงอะไรอีกเลยเพื่อพอให้เกิดความภาคภูมิใจที่มีชีวิตและมีลมหายใจฐานะมนุษย์

คนลวง ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระวัง ตกหลุมลวงจินตนาเพราะต้องเลี่ยงความจริงที่ไม่พอใจในชาตินี้..ภพนี้

ความตอแหลขั้นที่หนึ่ง..มันน่าจะริ่มจาก หลอกให้ตัวเองมีดีเสมอคนรอบตัว และเมื่อขั้นแรกยังไม่สาแก่ใจ

คนลวงตัองใช้วิีธีให้ร้ายคนอื่นเื่พื่อสร้างภาพ เมื่อว่ากล่าวคนอื้นให้ต่ำ .. เพื่อให้วงสังคมที่อิิงอาศัยอยู่เห็น

ว่าคนลวงคนนั้นมีตัวตนในรูปแบบที่เขาหรือเธอต้องการ และคนใกล้ที่เชื่อว่าจริงก็เคารพในภาพลวงภาพนั้่น

ความเชื่อว่าจริง คือ "ภาพลวง ของคนลวง" … ตราบเท่าที่ยังมีศรัทธาต่อคนลวง เขาหรือเธอยังเป็นคนสนิท

โชคร้ายที่คนลวงของฉัน .. ไม่ค่อยพูดความจริงกับใคร สร้างชุดความลวงอยู่เสมอ กับคนโน่นทีนึง คนนี้ทีนึง

มีความจริงปรากฎ ความเชื่อว่าจริงก็คลายลง ความสนิทที่มีก็เหินห่าง น่าเสียดายที่เนื้อแท้ของคนลวง..คนนี้

ไม่ได้น่ารังเกลียจเดียดฉันอะไร มีเพียงเจ้าตัวที่ไม่พอใจภาพจริงของตัวจริง ถึงตอนนี้คงยากเกินที่จะลบล้าง

บางอย่างมันมีขีดจำกัด .. แค่อยากให้ย้อนมองผลงานที่สร้างไว้ วันนี้ยิ้มได้กับใครสักคนอย่างสนิทใจไหม ?

++เลิกนิสัยแย่ๆ แบบนี้นะคนลวงทั้งหลาย ความเป็นตัวเรามันไม่แย่เกินกว่าจะสร้างคุณค่าให้ตัวเองได้หรอก++

(87) ความเคยจริง

theaiy — Fri, 24 Jul 2009 11:59:56 +0000

ความคิดในแต่ละช่วงอายุที่ผ่านมา .. มันมีความจริงหลายสิ่งอันที่เกิดขึ้น

ที่ตั้งอยู่ และที่ดับไป ลองปิดเปลือกตาลง ปล่อยกายปล่อยใจไปสู่วัยเยาว์

วัยที่เดียงสายังไม่แกร่ง มีความจริงที่เราเคยเชื่อไหม ? ความจริงชั่วขณะ

มันอาจกลายเป็นเรื่องตลกในวันนี้ .. มันก็คงไม่แปลกหากความจริงในวันนี้

จะกลับกลายเป็นเรื่องขำขันในวันต่อๆ ไป

เราเคยสงสัยว่าคนขับแท็กซี่ รู้ทางไปบ้านของเราได้อย่างไร? จนวันที่เรา

สังเกตจึงรู้ว่า แท็กซี่มีไฟนำทาง ไฟนี้จะบอกก่อนแยกทุกครั้งว่าเลี้ยวไหน

มันคงเป็นโปรแกรมอัตโนมัติ เชื่ออยู่นาน นานจนไม่รู้ว่ารู้ความจริงยังไง

ว่ามันคือ ไฟเลี้ยว -_-"

หลายเรืื่องที่ไปยึดติดว่าจริงทั้งที่ไม่ใช่ เคยคิดว่าเขารักก็ไม่ใช่สักนิด 55

มีเรื่องเคยจริงมาแลกเปลี่ยนกันไหมอ่ะ ?

(86) เมียหลวง

theaiy — Thu, 02 Apr 2009 02:57:36 +0000

เราไม่ได้ดูละครมานาน … ไม่ได้มีอุดมการณ์อะไร แต่เพราะว่าหอไม่มีทีวี

อาศัยดูตามคณะ บ้านเพื่อนเรื่อยๆ ไม่ได้คาดหวังจะติดรายการอะไรงอมแงม

เพราะการติดทีวีเป็นทุกข์ ถึงเวลาต้องมาหน้าจอ ต้องคิดแทนตัวละครทุกตัว

นั่น โน่น นี่ .. อีนี่ตบอีนี่ทำไม สมเหตุสมผลไหม ? ทั้งๆที่ชีวิตจริงไร้เหตุผล

เสื้อแดงบ้าง เสื้อเหลืองบ้าง อะไรบ้าง .. (ก็เบื่อบ้าง)

เมื่อเดือนที่แล้วได้กลับดอนไก่ดี ภูมิลำเนาเดิม เฮฮาอยู่บ้านกับญาติพี่น้อง

หลุดกรอบเด็กปอโทแบบมีเดียอาร์ท กลับสู่บทบาทลูกหลานแม่ค้าพ่อขาย

กลิ่นอายแบบบ้านบ้านหอมกรุ่น มาเป็นชาวบ้านแท้ๆ มันก็คึกคักบอกไม่ถูก

ป้า น้า แม่กินกาแฟ (เราดื่มโอวัลติน) อ่านข่าว แล้วต่างคุยขโมงออกรสชาติ

ข้อมูลจริงบ้างไม่จริงบ้าง แต่ฟังแล้วน่าเชื่อถือ เพลินๆ กับอาหารเช้าร่วมกัน

บ้านเป็นโรงงานขนาดเล็ก คนงานไม่ถึงสิบคน เรามักจะร่วมมื้ออาหารกัน

"กินกันหลายคนอร่อยดี" แม่มักบอกเสมอ…ก็จริงมันสนุกกว่ากินคนเดียว

คนงานที่บ้านชอบคุยเรื่องละครกลางคืน คุยเหมือนนักแสดงเป็นญาติมิตร

"สงสารป็อกเนาะ อั้มมันร้าย" อะไรทำนองนี้ ความใกล้เพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ

บางคืนเลยต้องพับคอมฯ ไปนั่งกับพี่หนึ่งดูเมียหลวง ให้มีเรื่องได้คุยบ้าง

เมียหลวงละครที่แม่ฉันด่าแต่ดู คนงานต่างพากันสวมบทบาทนักแสดงเอง

วิกานดา นงคราญ นวล อรอินทร์ นุดี โลดแล่นบนความไม่พอของพระเอก

ฉันจะไม่รีวิวละครเรื่องนี้หรอก ชื่อว่าแค่พิมพ์ใน google ทุกคนคงมีข้อมูล

แต่ที่อยากบอกคือว่าหลังจากติดละครเรื่องนี้อย่างงอมแงมและไม่รู้ตัวแล้ว

อรอินทร์ เป็นตัวละครที่ทำให้ฉันกลับมาย้อนมองตัวเองมากที่สุด -_-"

เรื่องนี้…มันก็เป็นเรื่องที่พยายามจางในความทรงจำที่แจ่มชัดตลอดมา

เวลานั้นฉันบูชาคนรัก ไม่ได้บูชาความรัก เป็นอะไรที่โง่เขลาเบาปัญญา

ฉลาดเรื่องหนึ่ง ก็มาโง่เรื่อง สอง สาม สี่ ได้ .. ไม่มีใครฉลาดทุกเรื่อง

และก็ตกม้าตายเรื่องความรักทุกที..มีรักกี่ครั้งก็ไม่รู้จักหักห้ามใจบ้าง

ทำไมต้องทำทุกอย่างให้คนที่เรารัก หรือคือการทำทุกอย่างให้ตัวเอง

หลายต่อหลายทีที่ทุ่มเทกับคนรอบตัว มันเป็นเพราะอยากได้รอยยิ้ม

ดังนั้นความดีที่ต้องการผลตอบแทน มันต้องมีอะไรแฝงในกลไกนึกคิด

ความรักที่พร้อมจะให้ ลึกลึกมันก็คงอยากรับอะไรบางอย่าง ซึ่งไม่แน่ใจ

แต่เมื่อรู้ว่าไม่สมหวัง การยื้อ ความหึงหวง การวิงวอน..มันจะตามมาเอง

สภาพอั้มที่เหมือนคนบ้าเมื่อ ดร อนิรุท จะจากไป จึงเป็นเรื่องที่ฉันเข้าใจ

ฉันเคยบ้า ตอนนั้รก็บ้าแบบนั้น พยายามเข้าใจ เท่าทัน ย้อนมองตัวเสมอ

คุมได้บ้าง ไม่ได้บ้าง มันแปลกที่ฉันไม่เข้าใจตัวละครอื่นๆ ทำไมนุดีต้อง

ทำตัวแสนดี ดร วิกันดา ต้องเป็นแม่พระ ฯลฯ นั่นเป็นเพราะเราต่างกัน

คนเมื่อกันจะโคจรมาเจอกัน อย่างน้อยเรื่องความคิดความอ่านที่เข้าถึง

เราเลยไม่ค่อยชอบเมื่อมีคนคิดต่าง รู้สึกว่าเขาทำไม่ถูก ต่างๆ นานา

เหตุและผลที่เกิดขึ้น มันอาจจะบ่มเพาะมาจากประสบการณ์ของปัจเจก

ซึ่งอาจจะสอดคล้องหรือแบ่งแยก มันมีชุดความน่าจะจริงมากมายเกินไป

และการที่เราจะเข้าใจในชุดต่างๆ เราต้องละชุดความคิดในหัวให้ได้ก่อน

มันยากเกินไปไง ชุดสีแดงเลยไม่เข้าใจชุดสีอื่นๆ และชุดอื่นก็ไม่เข้าใจเขา

อยู่คนละฐานคิด คุยกันไปก็เสียเวลาเปล่า เหมือนที่แม่เกลียดอั้มแต่ฉันชอบ

(85) เปิดผนึก

theaiy — Sun, 15 Mar 2009 19:01:43 +0000

จดหมายเปิดผนึกจากเพื่อนถึงเพื่อนในเรื่องคนใกล้ตัว

กูกำลังกวนเวลามึงอีกแล้ว แต่กูจมกับความคิดนานนานแล้วปวดหัว

กูเสียใจเรื่อง xx มากกว่าที่พวกมึงสัมผัสได้ กูอัดอั้นมานานมากมาย

กูเคว้งมันเป็นเรื่องที่กูคุยได้ก็แค่พวกมึงที่เราสนิทกัน แต่ทุกคนไม่คุย

กูรักพวกมึงเป็นเพื่อนสนิทอีกกลุ่มเลย แต่กูไม่รู้ว่ามึงคิดกับกูยังไง ?

กูสงสารตัวเองเวลาเสียใจ ที่ไม่มีเพื่อนแบบมึงมารับฟังกูสักนิด -_-"

มันน่าสงสารนะถ้าใครสักคนเสียใจ แล้วไม่มีเพื่อนสนิทอยู่รับฟังเลย

มันไม่น่าเป็นไปได้ ที่กูฟังทุกคน ช่วยทุกคนเสมอมา แต่ไม่มีใครเลย

มันไม่ได้เป็นการทวงบุญคุณ แต่มันเป็นความน้อยใจที่กูรู้สึกเต็ม เต็ม

มันเป็น งึก งึก งัก งัก เหอะๆ กูปวดหัว เวลาพยายามคิดว่าผิดตรงไหน

มันไม่ใช่ความผิดหรอก กูต้องเข้าใจว่า xx ไม่ชอบกูอีกต่อไปแล้ว -_-"

แก พอคิดแบบนี้ได้ เหตุผลก็ไม่ต้องมี ไม่ต้องเค้น เหลือแค่กูน้อยใจ

แกลองคิดดูว่าฉันดีกะมันเท่าไหร่ ฉันไม่เคยขัดใจมันสักครั้ง แกก็เห็น

แกเอ๋ย … มันเป็นเรื่องที่ฉันทำ ไม่ใช่เรื่องที่มันทำนี่หน่า มันจะสนรึ ?

แกเป็นเพื่อนมัน และแกก็เป็นเพื่อนฉัน ถ้าฉันไม่พูดกับมัน อีกต่อไป

แกจะยังพูดคุยกันฉันไหม ? ถ้ามาเชียงใหม่ จะกินเหล้าด้วยกันไหม ?

บางทีอยากตายจริงๆ อยากรู้ว่างานศพฉัน xx จะมาไหม ฉันเครียดจริงๆ

บางทีอยากคุยกับมึงอยากปรึกษา อยากได้กำลังใจบ้าง แต่ก็ไม่เคยได้

บางทีอยากร้องไห้ ซึ่งก็ร้องไปไม่มีอะไรดีขึ้นมา เบื่อว่ะ เบื่อโคตรโคตร

บางทีนึกย้อนวันเก่าๆ กูไม่เข้าใจว่ากูเปลี่ยนไปรึ อะไรๆ มันถึงเลวร้ายลง

บางทีถ้ากูตัดมันออกจากความคิดได้ กูคงแฮปปี้ เฮ้อมึงกูอยากคุยด้วย

(84) what is your name ?

theaiy — Wed, 11 Mar 2009 10:02:45 +0000

คนมาเลเซียมากหน้าหลายตาเดินสวนไปมาในบ้านไม้สองชั้น..ที่ตำบลดอนไก่ดี

ต่างเลือกเก็บเกี่ยวภาพผ่านประสาทสัมผัส + ผ่านระบบดิจิตอล หลานคนจับจอง

เลือกซื้อเพื่อเอาภาพแทนไทยกลับบ้านเมืองของตน ที่นี้ขาย "เครื่องเบญจรงค์"

ฉันเองก็เป็นแม่ค้าสมัครเล่น…ช่วยขายได้เยอะเพราะว่าพูดภาษาอังกฤษได้เรื่อง

ก่อนกลับลูกค้าคนหนึ่งแลกนามบัตรกับที่บ้านและถามว่า what is your name ?

เมื่อปีืั้ที่แล้วรุ่นน้องคนทำ final project เรื่องการลืมที่เกิดจากตัวเลือกที่มากเกิน

เขาเล่าให้ฟังว่าตอนไปสัมมนาที่สิงค์โปร มีคนถามชื่อเขา แต่เขากลับตอบไม่ได้

ด้วยเพราะเขามีชื่อจำนวนมาก จนไม่แน่ใจว่าควรแนะนำตัวเองในฐานะชื่อไหน ?

สภาพฉันเมื่อวานนี้ไม่ต่างกัน และฉันเลือกจะตอบว่า :: You can call me Aiy ::

ท่ามกลางความกังขาของครอบครัวที่เรียกฉ��นว�%
theaiy เป็นชื่อหนึ่งที่ฉันใช้อยู่ในโลกเสมือนหลายต่อหลายแห่ง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด

มันมาจากชื่อ อาย ที่เริ่มใช้ในรั้วมหาวิทยาลัยแทนชื่อเดิมที่ซ้ำไปซ้ำมากับคนอื่น

นอกจากชื่ออายฉันก็เคยมีชื่ออื่นตามพื้นที่ และเวลาที่มันแตกต่าง นับไม่ถ้วน …

จนบางทีคิดว่ามันเยอะ จนไม่สำคัญ แต่ความเป็นจริงนั้นทุกชื่อที่ผลิตขึ้นมันผูกติด

มันมีเรื่องราวบางอย่างเป็นบริบทเสมอ เพราะทุกชื่อมันมีเรื่องราวของมันจริง จริง

ผึ้ง แอบ Ingrid อาย เด็กสมบูรณ์ ฮิปปัสปัสเตโม nawahtus ควายน้อย ฯลฯ

ดังนั้นคำถามว่า ชื่ออะไร ? บางทีก็ไม่ง่ายรักที่จะตอบ

(83) คนอื่น

theaiy — Wed, 04 Feb 2009 17:11:20 +0000

ความรู้สึกอยากเป็นคนอื่นเกิดขึ้นเป็นระลอกระลอก

ถ้าไม่ไช่คนที่แอบชอบแก แกคงไม่ผลักไสขนาดนี้

ตลอดเวลาที่ฉันชอบแก ฉันทำอะไรให้แกเดือดร้อน

ไม่เคยแม้แต่คิดอยากเป็นเจ้าของ ก็แค่อยากอยู่ด้วย

ฉันก็อยากคุย อยากยิ้ม อยากหัวเราะ มันก็แค่นั้นเอง

ที่ร้องไห้ ที่มีน้ำตา มันก็เพราะว่าเมา มันรู้สึกผิดที่ชอบ

ฉันก็รู้สึกแค่นี้ ตลอดเวลาแกอยากได้ อยากทำอะไร ?

พยายามเหลือเกินที่จะเป็นส่วนหนึ่งให้มันสำเร็จจนได้

ทำไมตอนนั้น ไม่หันมาบอกล่ะว่าอยากเสือก เฮ้อ++

ไม่ใช้ความรู้สึกทวงบุญคุณหรอกเพราะทั้งหมดเต็มใจ

เพียงแต่ตอนนี้ โดนถีบออกมาไกล ออกจากทุกบริบท

ฉันก็เป็นคนเดิม ทำตัวแบบเดิม ทำไมถึงไม่เหมือนเดิม

ไม่อยากนึกถึงวันเก่าเกือบ 2 ปี ที่ได้วนเวียนอยู่ด้วยกัน

ลบมันออก ขอเป็นคนอื่น คงเข้าหาแกได้ง่ายกว่านี้สินะ

ความจริงก็เข้าใจทุกอย่าง แต่มันน้อยใจสิ่งที่เป็นไป -_-"

(82) G u j u s t u n d e r s t a n d

theaiy — Sun, 04 Jan 2009 11:51:40 +0000

ทำไม ? บ่อย บ่อย …. เราไม่เป็นอย่างที่เราอยากเป็น

ไม่พูดสิ่งที่เราอยากพูด – ไม่แสดงสิ่งที่เราอยากแสดง

แต่กลับสวมบทบาท และทำในสิ่งที่คิดว่าคนอื่นอยากดู

………………………………………………………………

G u j u s t u n d e r s t a n d

0.1 คนแรก และคนเดียวที่เราควรตามใจคือตัวเอง

0.2 บางที เรื่องของเงินกับน้ำใจก็เป็นคนละเรื่องกัน

0.3 แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหน ก็เห็นแก่ตัวกันได้

0.4 บางทีเราก็หน้าด้านโดยตั้งใจแถมแกล้งไม่รู้ตัว

0.5.1 คนมีปัญหาส่วนมากแสดงออกมาเพื่อขอความเห็นใจ
0.5.2 คนที่อยูั่เฉยๆ บางทีก็กำลังแก้ปัญหาของตัวเองอยู่:D

0.6 เชื่อเหอะ มากคน มากความ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

0.7.1 เมื่อตัดสินใจเลือกทำอะไรสักอย่าง มักมีคนมาบอกข้อดีของอีกทางที่ไม่ได้เลือก
0.7.2 แถมมันจะมาตอกและย้ำข้อเสียของทางที่เราเลือกเสมอ -_-"

0.8 คนที่มาสายความจริงมาตรงเวลาได้ แต่การมีคนมาก่อนมันร้สึกดีกว่า

0.9 เวลาไม่รู้จะคุยอะไรกัน กระบวนการนินทามันเกิดข้นได้อย่างรวดเร็ว

1.0 แปลกเราต่างชอบคำชม แต่เวลาถูกชมเรากลับบ่ายเบี่ยงไม่มั่นใจซะงั้น

1.1.1 เราก็หงุดหงิดกลับเรื่องที่เราชอบได้เหมือนกัน
1.1.2 ดังนั้น เราอาจจะรู้สึกธรรมดาที่สุดกับคนที่เราเคยแอบรักแทบตายได้

เชื่อเถอะ เราทุกคนต่างรักตัวเอง แต่อย่าให้ความรักนี้เอาเปรียบคนใกล้ตัว เพราะนั้นมันคืความเห็นแก่ตัว

ความรักนะไม่ใช่ความโลภ ไม่ต้องสะสม ไม่ต้องครอบครอง ปล่อยให้ความรักมันทำงานด้วยตัวเอง