การเขียน .. เคยเป็นการกลั่นวิธีคิดในสมองที่ดีที่สุดของกู
อย่างน้อยหลายอย่างมีโอกาสตกผลึก ในขณะกำลังเขียน
แต่ระยะหลังเนี้ย กูถอยห่างการเขียนแบบยาว ไม่มีโอกาส
แต่ไม่ใช่ว่าไม่ได้เขียน กูเขียนบ่อยขึ้นแต่สั้นลงเรื่อย ๆ
หลังจากการอิงชีวิต..สู่สังคมออนไลน์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
มันมีหลายช่องทางเหลือเกินให้กูได้ถ่ายทอดหลายอย่าง
และไม่ใช่แค่กู คนรอบๆ ตัวกูก็ต่างผลัดกันมาแลกเปลี่ยน
มันถี่ มันบ่อย จนกูไม่รู้สึกห่างการเขียน การคิดเรื่องต่างๆ
แต่เรื่องต่างๆ มาไว ไปไว จนตัวกูด้อยโอกาสในการคิดจบ
วิธีคิดเริ่มมีปัญหา กูเฃยคิดว่ากูต้องมาพึ่่งเสปซอีกระลอก
เห็น blog เก่าๆ แล้วอิจฉาช่วงชีวิตนั้นๆ ที่ได้คิดเยอะมาก
ทุกวันนี้เขียน comment ต่างๆ ก็แซวไปเรื่อย ต้องเริ่มใหม่
ค่อยๆขีด ค่อยเขียน ให้อะไรมันกลับคืนแก่นสมองให้จงได้
มากดไลค์ ใครๆก็เป็นนะ มันเป้นเทรน เขียนง่าย เขียนสั้น ระบายออกไปหมด ไม่เหลือพลังของเรื่องให้เรียบเรียงละเลียดเพื่อเขียนถึง
ยุคสมัยของ short writing
มาดูว่าเมื่อจบยุคมหากาพย์ แฮรี่พอทเตอร์ จะมีใครเขียนอะไรมาอีก