ถ้าเราไม่ได้รับมอบความเป็นคนพิเศษในฐานะคนที่เขารัก
ถ้ามันเป็นคนละเรื่องกันเลย ระหว่างความฝันกับความจริง
เป็นเวลาอย่างน้อยก็ 20 เดือนที่ต้องทนเป็นคนพิเศษ ให้เขากีดออกจากชีวิตและสังคม ทุกช่องทางบนโลกความเป็นจริง และโลกเสมือน การพูดคุยมันเหลือเท่าที่จำเป็น อยู่ๆมันก็แปรเปลี่ยน .. จบตรงคำว่า "มึงเวิ่นเว้อเกินไป" ทุกอย่างมันดูตรงข้ามกับสิ่งที่ดีที่สุดที่กูเลือกจดจำเรื่องระหว่างเรา ที่แปลกคือทำมันกูยังหวนมาคิดเรื่อยๆ ให้มันต้องเจ็บ ต้องปวด เมื่อไหร่จะจบที่ใจตัวเองได้สักที T T
การเคยเป็นคนพิเศษของใครสักคน มันมีความหมายมากนะ มันทำให้รู้สึกดีที่คนๆนั้นให้ความพิเศษกับเรา แต่วันนี้ความพิเศษแปรเปลี่ยนไป จริงที่ว่าเราต้องจบมันที่ตัวเองให้ได้ เพราะเค้าดันจบไปแล้ว!
มันจบก็ดี .. บางทีมันไม่จบ เป็นความรักแบบรอยสัก เจ็บปวดแต่สวยงาม
กูถึงไปสักไง 55